تنها و تنها...

وقتی درهای آسمان را می بستند یادشان می رفت که قلبهای زیادی منتظر باران است و نگاهی به جاده تا ابد تسبیح گوی نسیمی است که حقیقت را گم کرده ابرهای انبوه سکوت  بغض رعد را در هم می کشد و اشکهای بی کلام تنهایی بر باغچه بوسه می زند رزها شکوفا تر از همیشه اما سخت دلتنگ وسعت   سبزینه بهار را تجربه می کنند و دستهای خنک صبحدم نوازش آرام جوانه ها را نشانی از قهر می داند آبی لاجوردی در حیطه طلایی آفتاب خودنمایی می کند و سرود آفرینش آغاز را زمزمه کنان از سر می نوازد

  و من دعا خواهم کرد به باران تا دستهایم را سیراب سازد و جاده هایم را خیس