آقای رئیس جمهور

سلام

من نمی دانم شما کیستید. آیا رئیس جمهور دلخواه من بودید یا نه. حتما وقتی انتخاب شدید شما هم مثل بقیه لقب رئیس جمهور محبوب را خواهید گرفت تا یک وقت دشمنان این کشور شاد نگردند که شما محبوب نباشید! انگار که باورشان نیست شما محبوب باشید. اگر شما انتخاب حداکثر هستید چه اهمیتی دارد محبوب باشید یا نه! مهم اینست که شما رئیس جمهور کشوری است به نام ایران زمین... کشوری با فرهنگ و عقاید گوناگون و غنی!

آقای رئیس جمهور حتما شما را مردم انتخاب کرده اند با آرای شان و حتما به برنامه های شما رای داده اند! پس آقای رئیس جمهور شما نیز به این مردم مدیون هستید! مهم نیست چند درصد این مردم و از چه قشری شما را انتخاب کرده اند! شما اکنون سکان دار این عرشه شده اید و زمانی مردم شما را قضاوت می کنند که عملکرد شما را دیده باشند.

آقای رئیس جمهور قبل از این که به پیشینه این کشور نگاه کنید و یا به دین و مذهب این سرزمین بیاندیشید به این بیاندیشید که می خواهید در سرنوشت هزاران هزار انسان شریک شوید که جدا از هر دین و مذهب و آیین به عنوان مردمان این سرزمین حقی دارند و آن حق زیستن است. خداوند به تمام این ملت حق زیستن را عطا نمود و این چیزی نیست که از آن ها گرفته شود.

آقای رئیس جمهور قبل از هر برنامه و عملی ببینید آیا حق انسان بودن این ملت ادا خواهد شد! چرا باید عده ای را فدای دیگران نمود؟ چرا باید عده ای را فقط و فقط به جرم این که با شما نیستند یا مثل شما نمی اندیشند از حق زیستن محروم شوند؟ آیا  زیستن انسان ها باید از قانون جنگل تبعیت کند "تنازعی برای بقا؟"

آقای رئیس جمهور چرا باید برای اثبات خود دیگران را نفی کرد؟ چرا باید نظرات دیگران را نادیده گرفت و مردم را مشتی ابله تصور کرد. نه آقای رئیس جمهور مردم وقتی بشکنند دیگر این گونه نخواهند بود. این مردم روزی حتی از حق زیستن خود نیز گذشته اند و امروز عده ای خود را وارث این همه فداکاری می دانند! مگر این همه خون از کجا جاری بود؟ آیا این خون ها با اشک هزاران هزار انسان جاری نبود؟ هنوز این نسل منقرض نشده که فرزندانشان به گونه ای دیگر حبس می شوند شکنجه می شوند و ...؟

آقای رئیس جمهور این همه باندبازی تا کی؟ این همه دروغ و ریا کاری تا به کجا؟ هیچ می دانید در دانشگاه های ما به دانشجویان تقلب و ریاکاری و باند بازی آموخته می شود؟ در جامعه فحشا و اعتیاد بی داد می کند؟ هیچ می دانید مردم سرزمین پهناور ایران زمین افسرده هستند! اکثر جوانان نه هدفی برای زیستن دارند و نه دلیلی و نه امیدی! این آن مدینه فاضله است که این همه به برایش تبلیغ می شود؟ تبعیض - فاصله طبقاتی و ...؟؟؟

آقای رئیس جمهور اگر بخواهم به این نوشته ادامه دهم شاید طوماری شود بس طولانی. من عضو بسیار کوچکی از این اجتماع هستم! فقط یک نفر! یک نفر که دنیای کوچکش در دنیای تناقض گویی ها ویران شد! آنقدر دروغ شنید که اکنون خودش هم باور دارد دنیا دروغی بیش نیست. آنقدر بی هیچ دلیلی متهم شده ام که دیگر به خویش هم بی اعتمادم. آقای رئیس جمهور چیزی که دیگر در کشور ما نیست اعتماد و امنیت است. دیگر هیچ چیز مقدسی باقی نمانده که مورد سو استفاده قرار نگرفته باشد. امروز ما به هیچ چیز اعتقاد نداریم. چون تمام خوبی ها و تقدس هایمان در دست عده ای قرار گرفت که تنها به منافع خودشان می اندیشیدند. امروز اگر من جاه طلب شده ام هر چه هستم معلمانی داشته ام که با لباس مبدل خوب کارشان را بلد بوده اند. امروز باور هایم جز آن است که روزی مادرم به من آموخت. امروز درستکاری در نظرم ابله ترین کلامی است که بیان می شود. واژه ای که دیگر در خاطر مردمان ایران زمین جایگاهی ندارد. امروز انسان بودن به تمامی مسخره است. و خوب بودن ...!

آقای رئیس جمهور نامه ام را شاید خیلی بد شروع کردم. ولی آنقدر ذهنم آشفته است که نمی توانم آن را خوب شروع کنم و همچنان نمی دانم چگونه به پایان برسانمش. برای شما آرزوی موفقیت می کنم. امید دارم که وقتی می خواهید بروید بتوانیم نامه ای بنویسیم و از شما تشکر کنیم برای بودنتان.