http://koyli2.blogfa.com/ روز نوشته های من fa blogfa.com Tue, 20 Oct 2009 05:14:17 GMT http://koyli2.blogfa.com/post-25.aspx  </P> <P>برایت می نوشتم</P> <P>که پر از پریشانیم و دلتنگی</P> <P>کجا رفته ای مهربانم</P> <P>که هیچ کجا نمی یابمت</P> <P>به هر حلقه می آویزم</P> <P>به هر چشم دل می بندم</P> <P>به هر راه پا می گذارم</P> <P>دروغی بیش نیست!</P> <P>دروغی که فریاد می زند تو هستی</P> <P>و من نمی بینمت  نمی یابمت </P> <P>بی هیچ نشانی</P> <P>به کجا می روی؟</P> <P>این بودنت دروغ نیست</P> <P>این نشان ها </P> <P>این عطر آکنده در فضا</P> <P>همه از توست مهربانم</P> <P>این خیال </P> <P>توهم</P> <P>نه </P> <P>حقیقتی محض است</P> <P>فریبم نداده اند</P> <P>بودن تو دلیل نمی خواهد</P> <P>من احساست می کنم با تمام پریشانی هایم دلتنگی هایم </P> <P>هذیان نمی گویم</P> <P>خسته نیستم</P> <P>زنده ام نفس می کشم </P> <P>در این ابهام زیستن کشنده است </P> <P>مثل انتظار بی پایان</P> <P>اما یقین که تو هستی</P> <P>این امید نیست که با امید نمی شود زیست</P> <P>در این زمانه دروغ </P> <P>تو کیستی؟</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> Tue, 20 Oct 2009 05:14:17 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=koyli2&postid=25 koyli2 http://koyli2.blogfa.com/post-25.aspx http://koyli2.blogfa.com/post-24.aspx  </P> <P> </P> <P>سکوت می کنم </P> <P></P> <P>تا تاب بیاروم</P> <P>تا نشکنم باورهای خرافی مردمانی را </P> <P>که سخت درگیرند با بودن خویش</P> <P>زیستنم به گونه ای در هم می پیچد </P> <P>که عصیانگر باشم</P> <P>و من بی خودانه می کوشم</P> <P>این راه را رفتن</P> <P>در سلامت</P> <P>که پرتگاه لغزان عصیانگری</P> <P>راه را  دشوار کرده است</P> <P>با کفش هایی فرسوده</P> <P>ناتوان تر از آنچه غرورم باور سازد</P> <P> </P> <P>به این دل خوش دارم که تقدیر بوده</P> <P>و مرا هیچ راهی نیست</P> <P>تا نلغزم </P> <P>و چه بی اختیار</P> <P>فرو می افتم</P> <P>با لاف هایی که می زدم</P> <P>بر باورهای استوار مذهبم</P> <P> </P> <P>شایدچشم هایم بینا شود</P> <P>بر بت های کبر و غروری که مشرکانه می پرستم</P> <P>و باور سازم </P> <P>نه یکتا پرستم</P> <P>که سر خم می سازم در هر گذرگاه که سدی باشد</P> <P>تا بگذرم </P> <P>تن به آب خواهم داد </P> <P>و هستی بر باد</P> <P>تا ایمن باشم </P> <P>و خویشتن را می فریبم که تقدیرم بود</P> <P>نه اختیار</P> <P> </P> <P>طول و عرض ها را می بافم</P> <P>لباسی به نام تشیع بر تن خواهم کرد </P> <P>تا خود را پاک جلوه دهم</P> <P>و این نیز باورم خواهد شد</P> <P>فلسفه زیستن را می دانم</P> <P>و چشم های بسته ام </P> <P>کمک می کند تا هیچ نبینم</P> <P>پس مرا گناهی نیست!</P> Sat, 01 Aug 2009 05:12:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=koyli2&postid=24 koyli2 http://koyli2.blogfa.com/post-24.aspx http://koyli2.blogfa.com/post-23.aspx <P align=justify>آقای رئیس جمهور </P> <P align=justify></P> <P align=justify>سلام</P> <P align=justify>من نمی دانم شما کیستید. آیا رئیس جمهور دلخواه من بودید یا نه. حتما وقتی انتخاب شدید شما هم مثل بقیه لقب رئیس جمهور محبوب را خواهید گرفت تا یک وقت دشمنان این کشور شاد نگردند که شما محبوب نباشید! انگار که باورشان نیست شما محبوب باشید. اگر شما انتخاب حداکثر هستید چه اهمیتی دارد محبوب باشید یا نه! مهم اینست که شما رئیس جمهور کشوری است به نام ایران زمین... کشوری با فرهنگ و عقاید گوناگون و غنی!</P> <P align=justify>آقای رئیس جمهور حتما شما را مردم انتخاب کرده اند با آرای شان و حتما به برنامه های شما رای داده اند! پس آقای رئیس جمهور شما نیز به این مردم مدیون هستید! مهم نیست چند درصد این مردم و از چه قشری شما را انتخاب کرده اند! شما اکنون سکان دار این عرشه شده اید و زمانی مردم شما را قضاوت می کنند که عملکرد شما را دیده باشند.</P> <P align=justify>آقای رئیس جمهور قبل از این که به پیشینه این کشور نگاه کنید و یا به دین و مذهب این سرزمین بیاندیشید به این بیاندیشید که می خواهید در سرنوشت هزاران هزار انسان شریک شوید که جدا از هر دین و مذهب و آیین به عنوان مردمان این سرزمین حقی دارند و آن حق زیستن است. خداوند به تمام این ملت حق زیستن را عطا نمود و این چیزی نیست که از آن ها گرفته شود. </P> <P align=justify>آقای رئیس جمهور قبل از هر برنامه و عملی ببینید آیا حق انسان بودن این ملت ادا خواهد شد! چرا باید عده ای را فدای دیگران نمود؟ چرا باید عده ای را فقط و فقط به جرم این که با شما نیستند یا مثل شما نمی اندیشند از حق زیستن محروم شوند؟ آیا  زیستن انسان ها باید از قانون جنگل تبعیت کند "تنازعی برای بقا؟"</P> <P align=justify>آقای رئیس جمهور چرا باید برای اثبات خود دیگران را نفی کرد؟ چرا باید نظرات دیگران را نادیده گرفت و مردم را مشتی ابله تصور کرد. نه آقای رئیس جمهور مردم وقتی بشکنند دیگر این گونه نخواهند بود. این مردم روزی حتی از حق زیستن خود نیز گذشته اند و امروز عده ای خود را وارث این همه فداکاری می دانند! مگر این همه خون از کجا جاری بود؟ آیا این خون ها با اشک هزاران هزار انسان جاری نبود؟ هنوز این نسل منقرض نشده که فرزندانشان به گونه ای دیگر حبس می شوند شکنجه می شوند و ...؟</P> <P align=justify>آقای رئیس جمهور این همه باندبازی تا کی؟ این همه دروغ و ریا کاری تا به کجا؟ هیچ می دانید در دانشگاه های ما به دانشجویان تقلب و ریاکاری و باند بازی آموخته می شود؟ در جامعه فحشا و اعتیاد بی داد می کند؟ هیچ می دانید مردم سرزمین پهناور ایران زمین افسرده هستند! اکثر جوانان نه هدفی برای زیستن دارند و نه دلیلی و نه امیدی! این آن مدینه فاضله است که این همه به برایش تبلیغ می شود؟ تبعیض - فاصله طبقاتی و ...؟؟؟</P> <P align=justify>آقای رئیس جمهور اگر بخواهم به این نوشته ادامه دهم شاید طوماری شود بس طولانی. من عضو بسیار کوچکی از این اجتماع هستم! فقط یک نفر! یک نفر که دنیای کوچکش در دنیای تناقض گویی ها ویران شد! آنقدر دروغ شنید که اکنون خودش هم باور دارد دنیا دروغی بیش نیست. آنقدر بی هیچ دلیلی متهم شده ام که دیگر به خویش هم بی اعتمادم. آقای رئیس جمهور چیزی که دیگر در کشور ما نیست اعتماد و امنیت است. دیگر هیچ چیز مقدسی باقی نمانده که مورد سو استفاده قرار نگرفته باشد. امروز ما به هیچ چیز اعتقاد نداریم. چون تمام خوبی ها و تقدس هایمان در دست عده ای قرار گرفت که تنها به منافع خودشان می اندیشیدند. امروز اگر من جاه طلب شده ام هر چه هستم معلمانی داشته ام که با لباس مبدل خوب کارشان را بلد بوده اند. امروز باور هایم جز آن است که روزی مادرم به من آموخت. امروز درستکاری در نظرم ابله ترین کلامی است که بیان می شود. واژه ای که دیگر در خاطر مردمان ایران زمین جایگاهی ندارد. امروز انسان بودن به تمامی مسخره است. و خوب بودن ...!</P> <P align=justify>آقای رئیس جمهور نامه ام را شاید خیلی بد شروع کردم. ولی آنقدر ذهنم آشفته است که نمی توانم آن را خوب شروع کنم و همچنان نمی دانم چگونه به پایان برسانمش. برای شما آرزوی موفقیت می کنم. امید دارم که وقتی می خواهید بروید بتوانیم نامه ای بنویسیم و از شما تشکر کنیم برای بودنتان. </P> Wed, 20 May 2009 06:23:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=koyli2&postid=23 koyli2 http://koyli2.blogfa.com/post-23.aspx http://koyli2.blogfa.com/post-22.aspx <P dir=rtl>این شعر فروغ فرخزاد را نوشتم چون احساس کردم فروغ در زمانی مثل </P> <P dir=rtl>ما می زیست. چه چیز بعد گذر زمان عوض شده؟ چه چیز تغییر کرده؟</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>فاتح شدم</P> <P dir=rtl>خود را به ثبت رساندم</P> <P dir=rtl>خود را به نامی، در یک شناسنامه، مزین کردم</P> <P dir=rtl>و هستی ام به یک شماره مشخص شد</P> <P dir=rtl>پس زنده باد 678 صادره از بخش 5 ساکن تهران</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دیگر خیالم از همه سو راحتست</P> <P dir=rtl>آغوش مهربان مام وطن</P> <P dir=rtl>پستانک سوابق پر افتخار تاریخی</P> <P dir=rtl>لالایی تمدن و فرهنگ</P> <P dir=rtl>و جق و جق جقجقه  قانون ....</P> <P dir=rtl>آه</P> <P dir=rtl>دیگر خیالم از همه سو راحتست</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>از فرط شادمانی</P> <P dir=rtl>رفتم کنار پنجره، با اشتیاق، ششصد و هفتاد و هشت بار هوا را که از غبار پهن</P> <P dir=rtl>و بوی خاکروبه و ادرار، منقبض شده بود</P> <P dir=rtl>درون سینه فرودادم</P> <P dir=rtl>و زیر ششصد و هفتاد و هشت قبض بدهکاری</P> <P dir=rtl>و روی ششصد و هفتاد و هشت تقاضای کار نوشتم: </P> <P dir=rtl>فروغ فرخزاد"!"</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>در سرزمین شعرو گل و بلبل</P> <P dir=rtl>موهبتیست زیستن، آن هم </P> <P dir=rtl>وقتی که واقعیت موجود بودن تو پس از سالهای سال</P> <P dir=rtl>پذیرفته می شود</P> <P dir=rtl>جایی که من با اولین نگاه رسمیم از لای پرده، ششصد و هفتاد و هشت</P> <P dir=rtl>شاعر را می بینم</P> <P dir=rtl>که حقه بازها، همه در هیئت غریب گدایان</P> <P dir=rtl>و لای خاکروبه، به دنبال وزن و قافیه می گردند</P> <P dir=rtl>و از صدای اولین قدم رسمیم</P> <P dir=rtl>یک باره از میان لجنزارهای تیره، ششصد و هفتاد و هشت</P> <P dir=rtl>بلبل مرموز </P> <P dir=rtl>که از سر تفنن</P> <P dir=rtl>خود را به شکل ششصد و هفتاد و هشت کلاغ سیاه پیر در آورده اند</P> <P dir=rtl>با تنبلی به سوی حاشیه روز می پرند</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>و اولین نفس زدن رسمیم</P> <P dir=rtl>آغشته می شود به بوی ششصد و هفتاد و هشت شاخه گل سرخ</P> <P dir=rtl>محصول کارخانه عظیم پلاسکو</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>موهبتیست زیستن، آری</P> <P dir=rtl>درزادگاه شیخ ابودلقک کمانچه کش  فوری</P> <P dir=rtl>و شیخ ای دل ای دل تنبک تبار تنبوری .....</P> <P dir=rtl>و هنر</P> <P dir=rtl>گهواره مولفان فلسفه (ای بابا به من چه ولش کن)</P> <P dir=rtl>مهد مسابقات المپیک هوش- وای!</P> <P dir=rtl>جایی که دست به هر دستگاه  نقلی تصویر و صوت می زنی، </P> <P dir=rtl>از آن بوق نبوغ نابغه ای تازه سال می آید</P> <P dir=rtl>و برگزیدگان فکری ملت</P> <P dir=rtl>وقتی که در کلاس اکابر حضور می یابند</P> <P dir=rtl>هریک به روی سینه، ششصد و هفتاد و هشت کباب پز برقی</P> <P dir=rtl>و بر هر دو دست، ششصد و هفتاد و هشت ساعت ناوزر ردیف کرده و می دانند </P> <P dir=rtl>که ناتوانی از خواص تهی کیسه بودنست، نه نادانی</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>فاتح شدم بله فاتح شدم</P> <P dir=rtl>اکنون به شادمانی این فتح</P> <P dir=rtl>در پای آینه، با افتخار، ششصد و هفتاد و هشت شمع نسیه</P> <P dir=rtl>می افروزم</P> <P dir=rtl>و می پرم به روی تاقچه تا با اجازه چند کلامی</P> <P dir=rtl>درباره فواید قانونی حیات</P> <P dir=rtl>به عرض حضورتان برسانم</P> <P dir=rtl>و اولین کلنگ ساختمان رفیع زندگیم را </P> <P dir=rtl>همراه با طنین کف زدنی پر شور</P> <P dir=rtl>بر فرق فرق خویش بکوبم</P> <P dir=rtl>من زنده ام، بله ، مانند زنده رود، که یک روز زنده بود</P> <P dir=rtl>و از تمام آن چه که در انحصار مردم زندست، بهره خواهم برد</P> <P dir=rtl>و می توانم از فردا</P> <P dir=rtl>در کوچه های شهر، که سرشار از مواهب ملی است</P> <P dir=rtl>و در میان سایه های سبکبار تیرهای تلگراف</P> <P dir=rtl>گردش کنان قدم بردارم</P> <P dir=rtl>و با غرور، ششصد و هفتاد و هشت بار ، به دیوار مستراح های عمومی بنویسم:</P> <P dir=rtl>خط نوشتم که خر کند خنده</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>من می توانم از فردا</P> <P dir=rtl>همچون وطن پرست غیوری</P> <P dir=rtl>سهمی از ایده ال عظیمی که اجتماع</P> <P dir=rtl>هر چهارشنبه بعد از ظهر، آن را</P> <P dir=rtl>با اشتیاق و دلهره دنبال می کند </P> <P dir=rtl>در قلب و مغز خویش داشته باشم</P> <P dir=rtl>سهمی از آن هزار هوس پرور هزار ریالی(تومانی!)</P> <P dir=rtl>که می توان به مصرف یخچال و مبل و پرده رساندش</P> <P dir=rtl>با آن که در ازای ششصد و هفتاد و هشت رای طبیعی</P> <P dir=rtl>آن را شبی به ششصد و هفتاد و هشت مرد وطن بخشید</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>من می توانم از فردا</P> <P dir=rtl>در پستوی مغازه خاچیک</P> <P dir=rtl>بعد از فروکشیدن چندین نفس، ز چند گرم جنس دست اول خالص</P> <P dir=rtl>و صرف چند بادیه پپسی کولای ناخالص</P> <P dir=rtl>و پخش چند یاحق و یا هو و وغ وغ و هو هو</P> <P dir=rtl>رسما به مجمع فضلای فکور و فضله های فاضل روشنفکر</P> <P dir=rtl>و پیران مکتب داخ داخ تاراخ بپیوندم</P> <P dir=rtl>و طرح اولین رمان بزرگم را</P> <P dir=rtl>که در حوالی سنه ششصد و هفتاد و هشت شمسی تبریزی</P> <P dir=rtl>رسما به زیر دستگاه تهیدست چاپ خواهد رفت</P> <P dir=rtl>بر هر دو پشت ششصد و هفتاد و هشت پاکت</P> <P dir=rtl>اشنوی اصل ویژه بریزم</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>من می توانم از فردا</P> <P dir=rtl>با اعتماد کامل</P> <P dir=rtl>خود را برای ششصد و هفتاد و هشت دوره یک دستگاه مسند مخمل پوش</P> <P dir=rtl>در مجلس تجمع و تامین آتیه</P> <P dir=rtl>با مجلس سپاس و ثنا میهمان کنم</P> <P dir=rtl>زیرا که من تمام مندرجات مجله هنر و دانش- و تملق و کرنش را می خوانم</P> <P dir=rtl>و شیوه (درست نوشتن) را می دانم</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>من در میان توده سازنده ای قدم به عرصه هستی نهاده ام</P> <P dir=rtl>که گرچه نان ندارد، اما به جان آن</P> <P dir=rtl>میدان دید و بازدید وسیعی دارد </P> <P dir=rtl>که مرزهای فعلی جغرافیایی اش</P> <P dir=rtl>از جانب شمال، به میدان پر طروت و سرسبز تیر</P> <P dir=rtl>و از جنوب، به میدان باستانی اعدام</P> <P dir=rtl>و  در مناطق پر ازدحام، به میدان توپخانه رسیده است</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>و در پناه آسمان درخشان و امن امنیتش</P> <P dir=rtl>از صبح تا غروب، ششصد و هفتاد و هشت قوی قوی هیکل گچی</P> <P dir=rtl>به اتفاق ششصد و هفتاد و هشت فرشته</P> <P dir=rtl>-         آن هم فرشته از خاک و گل سرشته-</P> <P dir=rtl>به تبلیغ طرح های سکون و سکوت مشغولند</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>فاتح شدم بله فاتح شدم</P> <P dir=rtl>پس زنده باد 678 صادره از بخش 5 ساکن تهران</P> <P dir=rtl>که در پناه پشتکار و اراده</P> <P dir=rtl>به آنچنان مقام  رفیعی رسیده است، که در چارچوب پنجره ای</P> <P dir=rtl>در ارتفاع ششصد و هفتاد و هشت متری سطح زمین قرار گرفته است</P> <P dir=rtl>و افتخار این را دارد </P> <P dir=rtl>که می تواند از همین دریچه- نه از راه پلکان- خود را </P> <P dir=rtl>دیوانه بار به دامان مهربان مام وطن سرنگون کند</P> <P dir=rtl>و آخرین وصیتش اینست</P> <P dir=rtl>که در ازای ششصد و هفتاد و هشت سکه، حضرت استاد آبراهام صهبا</P> <P dir=rtl>مرثیه ای به قافیه کشک در رسای حیاتش رقم زند</P> Sun, 26 Apr 2009 05:30:51 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=koyli2&postid=22 koyli2 http://koyli2.blogfa.com/post-22.aspx http://koyli2.blogfa.com/post-21.aspx سلام به همه دوستانم</P> <P>اگر چه خیلی دیر شده ولی سال نو مبارک</P> <P>حرفی ندارم جز یه جمله از بودا </P> <P>"هستی همه رنج است و برای رهایی از رنج باید از عطش هستی </P> <P>رهایی یافت"</P> <P>ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</P> <P> </P> <P dir=rtl>چقدر سنگین است باری بردوش</P> <P dir=rtl>کوچه های ماتم زده را پیمودن و مدام خود را نوید دادن </P> <P dir=rtl>که این راه پایانی دارد</P> <P dir=rtl>وقتی دریا تو را می خواند </P> <P dir=rtl>تو محتاج دستان خیس و گرم آن </P> <P dir=rtl>منع می شوی تا خود را به آبی بی کران بسپاری</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>چقدر خاک آلوده است</P> <P dir=rtl>پاهای تاول زده دخترک کولی</P> <P dir=rtl>که مست مست می رقصید</P> <P dir=rtl>و هراس چشم هایش در وحشی آرام آدمیان</P> <P dir=rtl>گم می شد </P> <P dir=rtl>وقتی زمزمه نگاه های دریده را</P> <P dir=rtl>بر طوفان عریان بالا پوشش می سپرد</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>چقدر ننگین است خنده های دروغین صورتک های سرخ فام</P> <P dir=rtl>که هر روز بر باور دور خورشید</P> <P dir=rtl>امید را تقسیم می کنند</P> <P dir=rtl>تا غربت دست های خالی خود را </P> <P dir=rtl>از آبشار پر تلاطم هستی پنهان دارند</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>چقدر شیرین، تلخ و بی مانند است</P> <P dir=rtl>آرامش اساطیری مردگان خفته در گورهایی </P> <P dir=rtl>که با باد زمزمه می کنند حقیقت زیستن پوچ انسانها را</P> <P dir=rtl>تا لالایی تقدیر این سرزمین باشد </P> <P dir=rtl>بر مرزهای سکوت خداوندگاری فراموش شده</P> <P dir=rtl>که نفرین کرد مردمانش را </P> <P dir=rtl>ساکنان دور</P> <P dir=rtl>و این بود زادگاه من!</P> <P> <P> </P> <P></P> Wed, 15 Apr 2009 10:07:29 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=koyli2&postid=21 koyli2 http://koyli2.blogfa.com/post-21.aspx http://koyli2.blogfa.com/post-20.aspx تقدیم به یک عزیز</P> <P>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</P> <P>نگاهت پر از شوق زیستن بود که چون شیشه می درخشید</P> <P align=center>آینه ای از دنیا و کودکی هایم</P> <P>من در جهل بالیدم و با این جهل گنهکار شدم </P> <P align=right>توبه ام از آگاهیست که من را سنگسار می کنند...؟</P> <P align=right> </P> <P>باور داشتم روزی خود خواهم شد در وجود دیگری</P> <P>در جلو خویش خواهم ایستاد تا واگویه کند شوق زیستنم را </P> <P align=center>آنگاه که من مُردم در این دریای بی هویت نادانی</P> <P>اکنون نگاهم آینده توست </P> <P align=left>چاه عمیق سیاهی که انتهایش آگاهانه ترین سکوت خواهد بود</P> <P>لرزش دستانم از ترس نیست</P> <P align=center>شوق بودن توست که حادثه را تکرار می کند </P> <P align=center>و من واژه واژه درد را برایت خواهم گفت</P> <P>تا خود شوی</P> <P>نه تبلور دروغین حقیقتی زشت</P> <P align=center>که به تفسیر غلط می شود</P> <P>دوستت دارم </P> <P>با تمام باورم و این پاکترین قصه نوشته شده به دست ابلیسی است</P> <P align=center>که هر روز تکفیر می شود</P> <P>عریانی حقیقتی زشت را باور دار</P> <P>نه تن پوش دروغین پادشاهی را </P> <P align=center>که همگان کورکورانه تحسینش می کنند</P> <P>ایمان بیاور بر نگاهت که این داستانیست که خداوندگار سرزمین خاک</P> <P align=center>در قالب جدید می نگاردش </P> <P>تا باز هم بهشت دروغین خویش را </P> <P align=center>در جنگ بی امان حراج بسپرد</P> Thu, 12 Feb 2009 08:30:48 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=koyli2&postid=20 koyli2 http://koyli2.blogfa.com/post-20.aspx http://koyli2.blogfa.com/post-19.aspx گناهم چه بود! <P></P> <P>ــــــــــــــــــــ</P> <P>من اشک پسری بی روحم  بر گونه دخترکی آوار</P> <P>نمی دانم در خشونت مردانه احساس زنانگیم گم شد</P> <P> یا مردی بودم که در باور ضعفی زنانه مردم ... .</P> <P>چادر بر سر در کوچه های بزک کرده پی عفاف می گردم</P> <P>و هی پایم لنگ می زند از کفش های پاشنه دار زن همسایه</P> <P>پسرانه تر از همیشه در بلوز آبی رنگم قد می کشم </P> <P>تا بر لبان دخترکان عشوه گر شهر</P> <P>گم  شوم</P> <P>دست هایم می لرزد - بوی تند سیگار گلویم را می آزارد</P> <P>هاله ای از دود تن پوش آوارگیم می شود </P> <P> به یاد می آورم  گیسوانی بلند دارم </P> <P>و کمند ابروانی که به صید آمده است</P> <P>دست در دست پسران </P> <P>کوچه های شهر را می دوم  تا انتها</P> <P>که بازهم خود را لو دهم</P> <P>تا بگویم من مردَم </P> <P>و باز هم زنانگیم را دفن کنم در زیر هیاهوی مردان درونم</P> <P>که بر آن اشک می ریزند</P> Sat, 24 Jan 2009 05:26:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=koyli2&postid=19 koyli2 http://koyli2.blogfa.com/post-19.aspx http://koyli2.blogfa.com/post-18.aspx سلام به همه دوستان خیلی خوبم <P></P> <P>این روزها سرم خیلی شلوغ بود چند بار هم می خواستم به روز کنم اما اینترنت مشکل داشت و هر بار</P> <P>که ثبت می کردم  با این مشکل مواجه می شدم و اینترنت قطع می شد</P> <P>امروز اما اومدم یه سوال بکنم</P> <P>کی ما می تونیم آرامش داشته باشیم </P> <P>کجا آرامش را می توان پیدا کرد ( نصیحت نکنید)</P> <P>گاهی وقت ها قوانین انسانی و اجتماعی خیلی بی خود می شه با همه این که لازمه زندگیه</P> <P>ببخشید یکی به من بگه چه جوری می شه به دیگران آرامش داد بدون این که نصیحتش کرد و همه اش </P> <P>براش فرضیه بافی کرد</P> <P>چه جوری می شه احساس را از دریچه نگاهت به قلب شکسته ای گسیل داد که حس ترحم نباشه</P> <P>چه جوری می شه خندید که اشک دیگری جاری نشه</P> <P>چه جوری می شه دوست داشت بدون این که توقعی داشت  بدون نیاز به همراهی فقط برای خودت </P> <P>می شه بدون این که سنگ بشی زندگی کرد</P> <P>بدون ریا و دروغ بدون این همه استرس !!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟</P> <P>منتظرم</P> <P>مثل سال ها </P> <P>منتظرم </P> <P>برای سال ها</P> Mon, 15 Dec 2008 09:59:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=koyli2&postid=18 koyli2 http://koyli2.blogfa.com/post-18.aspx http://koyli2.blogfa.com/post-17.aspx سلام به همه دوستان گلم</P> <P align=justify>این متن را وقتی خیلی از این قصه ها خسته شدم نوشتم اما اونی که هیچوقت خسته نمی شه قصه هاشو هر جور بخواد می نویسه ببخشید که لحن کلام زیادی عامیانه است</P> <P align=justify>دنیا با تولد شروع می شود و یک قصه٬ قصه ها تکرار می شوند و پایان...</P> <P align=justify>مثل یه خواب می مونه دوست داری تموم نشه یا یه کابوس که همه اش دوست داری بپری از خواب و ببینی تموم شده.مرز خیال و حقیقت در هم می ریزه در هم و برهم می شه و تو مثل خیلی ها نمی دونی چی واقعیه؟!</P> <P align=justify>دوست داری بخوابی و هیچ خوابی نبینی ذهنت خالی بشه و بعد... مهم نیست. تو خسته ای و فکر می کنی خواب ابدی کی میاد..؟ خوابی که بعدش بیداری نباشه! هیچی نباشه!</P> <P align=justify> قصه ها هستند چه بخواه چه نخواهی گاهی با شادی گاهی با غم قصه ها تکرار می شن و تو با همشون گریه می کنی فرقی نمی کنه خنده دار باشن یا گریه دار</P> <P align=justify>گاهی فکر می کنی نویسنده این قصه ها خسته نمی شه؟ او دوست داره یه قصه را به هزار شیوه بنویسه! وقتی تو فکر می کنی یه قصه نو شروع شده٬ می بینی این همون قصه است فقط سبک نوشتنش عوض شده...</P> <P align=justify>همه قصه ها یه شروع داره" جیغ" دیر یا زود٬ اما این جیغ این صدا همون آهنگ یکی بود یکی نبودیه که تو قصه ها می خونیم حالا چه فرقی می کنه که این جیغ از کجاست... از غارهای عهد حجر یا لوکس ترین اتاق یه آسمان خراش در شهری متمدن....؟!</P> <P align=justify>اما پایان قصه... ٬ فکر می کنی چی باشه؟ "یک سکوت"! سکوتی که رو لبهای شخصیت قصه نقش می بنده٬ حالا چه فرقی می کنه با درد باشه یا لبخند؟!</P> <P align=justify>شاید یه روز٬ قصه نویس هوس کنه همه شخصیتهارو تو یه قصه عجیب با هم روبرو کنه؟ شاید یه روز خودش هم وارد قصه ها بشه؟ شاید هم آخرین قصه را بنویسه....!شاید هم او از قصه هاش راضی نیست٬ شاید می خواد بهترین قصه رو بنویسه٬  شاید  ...</P> <P align=justify>کسی نمی دونه اما شاید یه روز قصه نویس بزرگ بیاد تو دنیای قصه هاش و بگه اخر این قصه چیه تا کلاغ سرگردان به خونش برسه........!؟</P> Wed, 03 Sep 2008 05:51:12 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=koyli2&postid=17 koyli2 http://koyli2.blogfa.com/post-17.aspx http://koyli2.blogfa.com/post-16.aspx  </P> <P>زمان در پس واژه ها گم می شود</P> <P>کلمات جانی در کالبد خسته کتاب است </P> <P>وقلم خداونگار سیاهی </P> <P> که با نیروی اندیشه گام بر می دارد...</P> <P>تمام نمود آهنگ در پس هر واژ</P> <P>قلم را محکوم می سازد به خطوطی راست</P> <P>مسیری از پیش معلوم</P> <P>و اندیشه ها مجهول؟ </P> <P>مجهول بر معلوم حکومت می کند و معلوم به زیبایی تن می فرساید</P> <P>معلوم اگر بخواهد حذف شود قانون جایگزین است </P> <P> این را قاعده خوانند</P> <P>قاعده مجهول را می آراید</P> <P>و مجهول معلوم را </P> <P>سنت شکنی گاه بی دادی خود را می نماید و جدال آغاز می شود</P> <P>معلوم گم می شود قاعده بر قانون می تازد </P> <P>و مجهول قاعده ای نو می سازد</P> <P>سیاهی قلم - سپیدی کاغذ را به سخره می گیرد</P> <P>و بازهم</P> <P>یک واژ ..... با تمام هستی در می آمیزد</P> <P>قاعده نو مجهول را می خواند </P> <P>مجهول محکوم به قانونی دیگر می شود </P> <P>و معلوم خمیده می گردد...</P> <P>سکون همه چیز را در بر می گیرد </P> <P>زیبایی اندیشه را </P> <P>تکرار واژگان آغاز می شود </P> <P>قاعده شیوه ای دیگر از تکرار می شود </P> <P>نیروی اندیشه قلم را قربانی می کند </P> <P>و قلم سپیدی را به سیاهی می کشد</P> <P>کتابی دیگر متولد می شود. </P> Mon, 21 Jul 2008 04:58:42 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=koyli2&postid=16 koyli2 http://koyli2.blogfa.com/post-16.aspx